Hommels leren elkaar nectar te stelen
Aardhommels leren van elkaar hoe zij nectar moeten roven uit een diepe bloem. De truc is dat de hommel in de zijkant van de bloem een gaatje knaagt, waardoor hij de nectar kan oplikken.
Soortgenoten die dit soort gaatjes zien, nemen het roofgedrag over. De bloem is het slachtoffer, want nu kruipt het insect niet langer langs de meeldraden en transporteert hij geen stuifmeel meer van bloem tot bloem.
Dat schrijven twee Britse biologen van de Queen Mary University of Londen in het jongste nummer van het wetenschappelijke tijdschrift Proceedings of the Royal Society B. Sociaal leergedrag – en in het bijzonder het kopiëren van innovatief voedselzoekgedrag – is het best bestudeerd bij gewervelde dieren maar ook insecten blijken van elkaar te kunnen leren.
In het onderzoek van de Britse biologen vlogen de aardhommels op de bloemen van de tuinboon. Met enige moeite kan de hommel bij de nectar onderin de bloem komen. Hommels die tijdens de proef bloemen met een gaatje in de zijkant tegenkwamen, bleken eerder geneigd zich te ontwikkelen tot nectarrover omdat zij ontdekten dat de gaatjes een makkelijke manier waren om nectar te bemachtigen. Daarna gingen zij zelf ook gaatjes bijten. Ecologisch kan dit gedrag grote invloed hebben. In een paar dagen worden alle bloemen in een gebied beroofd en is er geen bestuiving meer.
Bron: nrc next 07/05/2008

Horen met je oren
In zijn boek Het verbonden bestaan van licht en inzicht beschrijft Arthur Zajonc onder meer hoe een mens, blind geboren, door een operatie weer de mogelijkheid krijgt om te zien. Maar het lukt hem niet, omdat hij het vermogen mist om dat wat hij ziet vorm te geven en te herkennen: kijken en zien zijn twee. Hetzelfde blijkt voor te komen bij mensen die doof geboren zijn en die door een ingreep weer kunnen horen. In de documentaire Hear and Now volgt de maakster haar ouders die, na hun hele leven doof te zijn geweest, door middel van een implantaat weer kunnen horen. Bij haar vader is het een succes, maar haar moeder raakt gedesoriënteerd omdat ze niet begrijpt welk geluid waar bij hoort. Ook voor dit zintuig geldt blijkbaar dat er meer nodig is dan uitsluitend een goed functionerend fysiek vermogen.
Bron: Medisch Contact/2007/nr.46

Iris verraadt persoonlijkheid
Het Nederlands Tijdschrift voor Geneeskunde maakt melding van een interessant onderzoek door Larsson et al. waarin zij aangeven dat karakteristieken van de iris, anders dan de oogkleur, wel degelijk samenhangen met kenmerken van iemands persoonlijkheid.
Uit dierproeven is gebleken dat het Pax-6-gen een belangrijke rol vervult in de ontwikkeling van ectodermale weefsels (de embryonale cellijn van het centrale zenuwstelsel). Het gen regelt ook de opbouw van hersendelen die deels verantwoordelijk zijn voor iemands karakter en persoonlijkheid. Op basis van deze indirecte relaties ontwikkelden Larsson et al. enkele hypothesen over mogelijke verbanden tussen iriskenmerken en persoonlijkheid en werd door middel van vragenlijsten een groot aantal persoonlijkheidskenmerken gekwantificeerd. De resultaten hieruit laten zien dat de crypten van Fuchs (ronde vormen) en de contractiegroeven (lijnenstructuur) statistisch significant samenhangen met enkele persoonlijkheidstypen. Pigmentvlekken doen dat niet. Personen met vele dicht gegroepeerde crypten in de iris zijn extraverter en prettiger in de omgang en zij staan meer open voor experimenten dan personen met minder crypten.
Bron: Nederlands Tijdschrift Geneeskunde 2008 2 februari; 152(5)
Oorspronkelijk artikel: Larsson  et al. Biological Psychology 2007; 75:165-75