Niet alleen fysiek, maar ook innerlijk vindt er tijdens de zwangerschap een soort ‘verbouwing’ plaats. Vooral bij een eerste kind doen zich in de regel vragen voor waar je voorlopig het antwoord nog niet op weet. Kan ik het straks wel allemaal aan? Heb ik het wel in me om een goede moeder te zijn? Momenten van sterke innerlijke twijfel kunnen ineens plaatsmaken voor het gevoel dat je zo stevig staat als een huis. Emotioneel zo kwetsbaar als wat, maar ook: een rots in de branding. Het klinkt waarschijnlijk wat paradoxaal in de oren van een niet-zwangere, maar het zijn voor ‘lotgenoten’ zeer herkenbare gevoelens.

De grote omslag is die van het innerlijk ruimte maken voor zowel het kind als jezelf. In plaats van alleen ben je voortaan samen en moet je rekening houden met een ander individu. Het kan aan de ene kant soms lastig zijn dat het kind in je buik steeds meer aandacht en ruimte gaat opeisen, of, als je de niet-zwangere helft van het duo bent, dat de aandacht zo naar de ander gaat dat je het gevoel hebt niet meer te bestaan. Aan de andere kant is het goed dat een zwangerschap normaal gesproken negen maanden duurt, zodat je de tijd hebt om je in allerlei facetten op de komst van het kind voor te bereiden.